Graag hadden we jullie verteld over alle mooie dingen die je hier aan de kust kunt zien en doen. Zo heb je hier vele forten, gebouwd door de Europeanen, oa gebruikt bij de slavenhandel. En verder prachtige visserdorpjes, lagoons, markten, birdwatching… Helaas, niets van dat alles. Zijn inmiddels vijf dagen in Cape Coast, en komen hier slecht weg. Het is niet dat we geen plannen maken. Voeren er alleen niet zoveel uit. Hebt hier namelijk een heerlijk strand met waanzinnige golven (voor het eerst in haar leven is ook Ellen verliefd op de zee), heerlijke tentjes met koud bier, fruit salads en cocktails.

Oud & Nieuw was errug gaaf. Cocktails dus en biertjes (en veel bananen voor Edith’s darmen) en wederom heerlijk dansen met twee acrobaten, die overigens echt ongelofelijke dingen kunnen doen met hun lijf. Groot vuurwerk om twaalf uur (althans, toen dat begon zijn we elkaar maar Happy New Year gaan wensen). En een heerlijk kampvuur aan het strand, nog een paar biertjes, zon zien opkomen. Vriendelijk good morning tegen iedereen gezegd toen we terug naar het hotel liepen en de nieuwe dag voor veel anderen al lang weer begonnen was. Hebben in ieder geval het nieuwe jaar goed ingeluid.

Vandaag toch echt een activiteit ondernomen: lekkere strandwandeling gemaakt. Het mooie strand ging echter al snel over naar publieke vuilstort en openbaar toilet. Wij zien potentie: veeg het strand schoon, zet er loungebanken en parasols neer en serveer frisse fruitsaladse en cocktails. Maar ja: wie zijn wij? En het niet dat ze er niets aan doen. Hier en daar wordt het strand geveegd en de viezigheid een paar meter verschoven naar boven… En o ja: hadden we al verteld dat de golven hoog genoeg zijn om ook daar weer bij te komen?

Straks gaan we terug naar Accra, visa aanvragen voor Togo en Benin, en daarna zo snel mogelijk de stad weer uit. En: over Benin gaan we echt wat te vertellen hebben, lezen zoveel gave, spannende en mystieke dingen. Dat wordt wat…

Na ruim een week toch een werkende computer kunnen vinden. De wonderen zijn de wereld nog niet uit in Ghana. Dat kan ook bijna niet anders in zo;n godsvruchtig land als dit. Werkelijk op iedere straathoek staat hier wel een kerk, of een bord van een kerk of een dominee die naast een aantal boxen (met daaruit knalharde muziek en galmende stem) geknield gewoon op straat aan het prediken is.
Daarnaast is het ook mode om je winkel iets in de richting van ‘holy gost’ ‘jesus saves’ ‘god is great’ of wat dan ook in die trant te noemen. Je moet dan eerst goed kijken wat ze nou eigenlijk verkopen maar dat ze in God geloven hier, dat is duidelijk. 70% van de Ghanese bevolking is christen en op zondag en zeker nu rond kerst en oud en nieuw gaan mensen heel vaak naar de kerk. Mooi aangekleed en vervolgens al zingend en dansend de kerkdienst bijwonen van 3(!) uur. Ik dacht dat de preek van vroeger (een half uur) door onze dominee al heel lang was…

Maar goed, we hebben alweer veel meegemaakt in de afgelopen week. Zo zijn we in de Volta Region geweest in een dorpje Liati Woti genaamd wat een echt Afrikaans dorp is. Compleet met waterpomp, een hoofdweg van rode (stof)aarde, een school en  veel spelende kinderen. Daar hebben we vooral gekeken naar het dorpsleven en hebben we een dag een berg beklommen (waar Edith er achter kwam dat ze echt niet van bergen beklimmen houdt, nogmaals een bevestiging maar ze blijft het vergeten) en een prachtige wandeling gemaakt door de jungle met duizenden vlinders om ons heen. Om te eindigen bij een prachtige waterval om even af te koelen. Schitterend. Ook zo mooi: alles valt te regelen in zo’n dorp. Zo waren de zolen van de schoenen van Edith los aan het gaan. De gids zei: dit kunnen we fiksen. Come with me. Dus ik achter hem aanlopen, komen we bij een boom. Ik werd gesommeerd om onder de boom te gaan zitten. Hij ging de jongen halen die mijn schoenen kon maken. Prima. Na een tijdje wachten (alles duurt hier lang, het went snel ) kwam hij terug met een jongen. Ik mijn schoenen meegegeven en een paar uur later waren de zolen er weer aangenaaid (met de hand welteverstaan!). Mooi toch? Je zit onder een boom en je schoenen worden gemaakt. Ellen kwam niet meer bij toen ik haar het verhaal vertelde.

het dorp en de waterval

Goed, na twee dagen dorp werd het weer tijd om te gaan moven. Dus 3 tro-tro’s een spannende wandeling (lees: rennend achter een Ghanees die naar het zelfde station moest) door een overvol, stinkend en warm Accra en 11 uur later waren we in Cape Coast. Aan de kust. De oorspronkelijke hoofdstad van Ghana. Oa bekend vanwege het mooie strand maar vooral vanwege het kasteel/fort gebouwd door de Zweden, verdergebouwd door de Hollanders en uiteindelijk afgemaakt door de Britten. Niet zo’n mooi stukje Westerse geschiedenis aangezien het fort bedoeld voor de slavenhandel. En ik kan je vertellen: die kelders waar die arme mensen in hebben gezeten zijn geen pretje… Wederom een bevestiging dat leven in vrijheid een geschenk is waar we echt dankbaar voor moeten zijn. En het ook zo moeten houden!

het fort en uitzicht over de stad/het stadje

Het fort hebben we -na twee dagen luieren aan het heerlijke strand en een avond goed stappen- vandaag eindelijk bekeken. Eerst in de ochtend naar Kakum National Park geweest waar we op een touwbrug hebben gelopen die zeker 30 meter boven de grond hangt, in de topppen van de bomen. Supergaaf. Alleen het feit dat Ellen achter mij aan stampte was af en toe iets minder relaxed… dat ding beweegt namelijk nog al. En dan is 30 meter (zelfs zonder hoogtevrees) best hoog kan ik je vertellen…

Goed, ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen maar ik word bijna van de computer geschopt (nou ja, vooruit, gekeken) door een Ghanees hier. Ga Ellen maar eens wakker maken (die ligt wat voor te slapen voor vanavond). Vanavond gaan de voetjes hier van de vloer!

Alvast een heeeeel gelukkig nieuwjaar aan jullie allen!

Liefs,
Edith (ook namens Ellen natuurlijk)

Hello hello, Even een berichtje terwijl we aan het wachten zijn op ons geld. Er zijn hier nauwelijks pinautomaten danwel wisselkantoren in Ghana en al helemaal niet in Atimpoku waar we nu nog zitten. We hadden eigenlijk al rond half 10 de tro-tro (gammel minibusje zo vol mogelijk gepropt met mensen en andere toestanden) willen pakken richting het Noorden maar geldtechnisch was het handiger om nog wat te wisselen. Maar hoe? Uiteindelijk via de eigenaar van Aylo’s Bay op de zwarte markt. Na 2 uur wachten is hij inmiddels gearriveerd met onze cedi’s. Helemaal goed!

Dus we gaan verder, in de middagzon  op weg naar de tro-tro’s!

Oh ja, op een of andere manier is het niet mogelijk om  berichten achter te laten op de weblog. jammer!

Doei!

E en E

Akwaabe!!!

Heerlijk om Ediths verwegvannederlandproces mee te maken. Op Schiphol al heerlijk in de rij, kon ze oefenen. Lukte nog niet helemaal: dit gaat gewoon echt niet efficient. Zij kan die dingen ook tegelijkertijd doen. En die staat veel te lang te praten met die man. O extra bagage. Dat kan toch gewoon daar!!. Die dag nog zes dit soort rijen… Edith: let it go, let it go. Diepe zucht van haar kant, ook van de mijne (hihi). Zijn inmiddels al helemaal gewend aan anderhalf uur wachten op het eten en vriendelijke dames die heerlijk niet-efficient cola’s uit de koelkast halen, op een dienblad leggen, heel bedaard naar je tafel lopen, daar even wachten, nog even wachten, vragen of je hem al open wilt….

Sfeer hier is echt anders dan in Azie: drukker, uitbundiger, heel levendig. In het vliegtuig al liep iedereen de hele tijd rondjes om met elkaar te kletsen, op een funeral (een van de gezellige social events hier, ongeveer hetzelfde als een wedding) liep iedereen net zo te paraderen en te kletsen (en heel veel te drinken). En in mooie kleren: hele gewaden met allemaal doeken in het haar. Zo fier en trots. Mooie mensen. Nog geen date, is pas dag drie . Aan de aandacht ligt het niet: Ellen waagde op avond 1 al een dansje waarop de mannen enthousiast haar persoonlijke ruimte enterden, waarbij vriendelijke doch duidelijke glimlachjes enkel extra stimulerend werkten. Ook nog oefenen.

Na de eerste avond Accra, op pad gegaan met een hele mooie oude landrover compleet met deuren die je heel hard dicht moet gooien en een hekje bovenop. Dat hekje is bedoeld om je bagage op te laten liggen. Zodat het blijft liggen zeg maar. Daar gebruik je touwen voor. Die je dan vastknoopt. En dan blijft het liggen. Denk je… niet in Ghana. Ze kunnen hier nog wat leren van de Nederlandse zeilknopen. Want de Afrikaanse knopen houden het niet als je op de snelweg rijdt met 100 km per uur… Daar ging mijn rugzak… en lag hij midden op de snelweg. mmm… gelukkig waren Cindy (reisleidster) en Paul (chauffeur) heel snel ter plaatse en plukten de rugzak, met gevaar voor eigen leven tussen de voorbij razende auto’s vandaan. De rugzak had wat blauwe plekken maar maakt het inmiddels goed.

We zaten niet alleen in de landrover. Naast Cindy en Paul waren daar een voormalige boer uit Drenthe en zijn vriendin met veel verhalen. Best gezellig maar na twee dagen weten we weer dat het heel fijn isom met z’n tweeen te reizen. Zeker als je op de een dag een uur of 6 in heen en weer hobbelend over soms heel goede wegen verplicht sociale conversatie moet voeren. Al weten we best dat we onszelf dat opleggen (vooral Edith, Ellen stopt gewoon met praten waardoor Edith een groter gat gaat vullen…).

We hebben inmiddels al in een prachtig huis geslapen midden in de heuvels en compleet met teakhout en prachtige veranda’s met prachtige uitzichten. Hebben echt Afrikaanse dorpen gezien, compleet met lauwe fanta bij een wijze man. En zitten nu op een prachtige plek aan de Volta rivier (Aloy’s Bay) bier te drinken. Gisteren al lekker gedanst (dat hoort bij de Afrikaanse volkscultuur en wij willen ons best een beetje aanpassen ) eens kijken of we dat  vanavond weer gaan doen..

Doeg!

E en E

Eindelijk is het dan zover, we gaan! Om half twee vliegen we naar Accra om daar in de avond te landen.
Ready for adventure!!!

Nog ruim 4 weken en dan zal ik voor het eerst in mijn leven voet zetten op Afrikaanse bodem. In Accra om precies te zijn op 21 december 2007. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn. De geur, de mensen, de warmte, de eerste indrukken. Zal het met net zo boeien als Azie? Of misschien nog wel meer?
De prikken zijn gehaald, de visas bijna geregeld. Eerst Ghana en dan via Togo naar Benin. Een reis van 4 weken vol cultuur, natuur, dieren, mensen, kust en binnenland. Samen met Ellen.
Ik heb er zin in!!

E

Weliswaar niet zo lang als de vorige maar de maand Ghana, Togo en Benin kunnen de reiskriebels die ik inmiddels toch alweer een tijdje voel aardig bevredigen. Prachtige natuur, voodoocultuur, een behoorlijke dosis primitiviteit (is dat een woord?) en heerlijk strand zijn de ingredienten voor weer een nieuwe avontuur!

Nog een maand of twee en dan is het zover. Ben benieuwd hoe oud en nieuw in Afrika gevierd wordt

Wil je alvast een kijkje nemen? Op www.joli-ecotours.com staan al wat mooie foto’s en reisverhalen. We (Ellen en ik) gaan vooral veel zelf doen maar af en toe ook met hen op pad!

Dat ik landde op het vliegveld van Bangkok met een kriebelende buik, vol met verwachtingen, spanning, vooruitkijkend naar 3 heerlijke maanden in Zuid Oost Azie?

Ja, het is echt een jaar geleden. De mooie stranden, het heerlijke eten, de bijzondere ontmoetingen, de vreemde busreizen, nieuwe plekken, paradijselijke omgevingen. En dat is wel even slikken.
Als het windkracht 7 is buiten. En koud, en donker, en je morgen weer je regenponcho aantrekt als je op je fiets stapt richting werk.

Dat is echt even slikken.

Edith

30…. merk je daar nou iets van als je dat wordt?
Ik zit op de fiets naar mijn werk. Heb net de avond ervoor prachtige beelden van Peking Express gezien, mooie verhalen gelezen van de reis die Ralph nog aan het maken is en ik zit op de fiets. Om 8 uur. ‘s Ochtends. Niet fijn.
‘Waarom ben ik niet in Birma, Nepal, Tibet of waar dan ook???’ Een gevoel van melancholie maakt zich van mij meester. Is dit nou omdat ik 30 ben geworden? Of omdat ik gewoon nog moet wennen om weer terug te zijn? Of omdat ik Ralph mis? Of misschien wel gewoon allemaal?
Al skippend door mijn I-pod naar vrolijke liedjes beweeg ik me door de ochtendspits van Amsterdam. En dan valt de zon op mijn gezicht, zie ik de mooie gebouwen om me heen en ontvang ik de eerste ‘gefeliciteerd-smsjes’. Life is not so bad at 30….

Liefs,
Edith

PS Bekijk de foto’s van ons feestje van 13 mei